Assassin's Creed Black Flag Resynced sprzedał się w 2 mln kopii w 24 godziny. Ubisoft wygrywa wspomnieniami, nie nowością

Dwa miliony sprzedanych kopii w ciągu doby to wynik, który normalnie zarezerwowany jest dla nowych, głośno zapowiadanych marek. Assassin's Creed Black Flag Resynced dostał taki start, sprzedając od nowa grę sprzed trzynastu lat. Ubisoft wypuścił remake 9 lipca, a Edward Kenway i Karaiby z 2013 roku wróciły z siłą, jakiej firma nie widziała od dobrych paru premier.

Wynik nie bierze się z przypadku jednego udanego weekendu. Black Flag Resynced trafił na rynek w momencie, w którym Ubisoft naprawdę potrzebował dowodu, że wciąż potrafi trafić w gracza bez katalogu problemów, które ciągnęły się za studiem przy ostatnich dużych premierach. Zamiast nowego ryzyka, firma postawiła na coś, co gracze już raz pokochali, i dograła to pod dzisiejszy sprzęt.

Ubisoft nie wygrał tym tygodniem dzięki nowemu pomysłowi. Wygrał, bo w końcu przestał eksperymentować akurat tam, gdzie gracze najbardziej chcieli czegoś znajomego.

Dlaczego akurat Black Flag, a nie coś nowego

Z całego katalogu Assassin's Creed to właśnie Black Flag ma status gry, o której gracze mówią najcieplej. Havana, Nassau, polowanie na galeony, muzyka szant i moment, w którym seria skradania nagle zamieniła się w symulator pirackiego kapitana, zostały w pamięci mocniej niż fabuła większości późniejszych odsłon. Ubisoft dobrze to policzył. Zamiast budować kolejny nowy świat od zera, wziął historię, którą gracze już znają i lubią, i przepuścił ją przez technologię zbudowaną przy okazji Assassin's Creed Shadows.

Widać to od razu w warstwie technicznej. Resynced dostał ray tracing, mikropoligonowe renderowanie otoczenia i dynamiczny system pogody, który realnie zmienia sposób, w jaki wygląda i gra się na otwartym morzu podczas sztormu. Ubisoft dorzucił też zniszczalne elementy otoczenia, a strumieniowanie świata zostało dopracowane na tyle, że wejście do większego miasta nie przerywa już rozgrywki ekranem wczytywania. To rodzaj upgrade'u, który czuć nie w zwiastunie, tylko dopiero po dłuższej sesji.

Ciekawiej robi się przy walce i skradaniu. Kenway w oryginale radził sobie prosto: przycup za osłoną, poczekaj, wyskocz. W Resynced gra pozwala kucać w zasadzie w dowolnym miejscu, a system walki jest głębszy i bardziej strategiczny, z naciskiem na finiszery, przeciwników reagujących na twoje zachowanie i interakcje z otoczeniem, które premiują zmianę taktyki zamiast powtarzania jednego combo. Do tego dochodzi żegluga i abordaże, które według wczesnych opinii grają się wyraźnie lepiej niż w 2013 roku, mimo że to wciąż ten sam szkielet mechaniki, tylko dograny pod nowoczesne oczekiwania.

Co dostają gracze, którzy znają oryginał na pamięć

Remake nie ogranicza się do polerowania tekstur. Ubisoft dopisał nowe wątki fabularne skupione na Blackbeardzie i Stede Bonnetcie, czyli postaciach, które w oryginale były raczej tłem dla historii Kenwaya. To istotna różnica w podejściu do tego typu projektów. Zamiast tylko odświeżyć znaną kampanię, studio dołożyło materiał, który ma sens wyłącznie dla graczy dobrze znających pierwowzór i chcących zobaczyć więcej z tego samego świata.

Z drugiej strony to właśnie moment, w którym remake najłatwiej się potknąć. Fani oryginału pamiętają rytm tamtej gry bardzo dokładnie i każdą zmianę tempa, dialogu czy struktury misji będą oceniać przez pryzmat sentymentu, a nie tylko nowej technologii. Wczesne recenzje sugerują, że Resynced nie jest podróżą bez turbulencji, nawet dla osób, które kochają oryginał. To dobra wiadomość dla dyskusji wokół gry, bo oznacza, że nie mamy do czynienia z bezmyślnym reskinem, tylko z produktem, który próbuje coś realnie zmienić i przy okazji ryzykuje niezgodę części odbiorców.

Recenzje: piracka fantazja, ale bez spokojnego rejsu

Sam sukces sprzedażowy nie oznacza jednogłośnego zachwytu krytyków. Część recenzji, w tym te z zagranicznych redakcji śledzących premierę od pierwszego dnia, opisuje Resynced jako udaną modernizację klasyka, ale niekoniecznie podróż bez turbulencji, nawet dla osób, które kochają oryginał. Inne teksty idą w stronę entuzjastycznego odbioru, nazywając to ostateczną fantazją o życiu pirata, dociągniętą do dzisiejszych standardów technicznych. Ten rozstrzał ocen jest sam w sobie ciekawym sygnałem. Gdyby Resynced był tylko bezpiecznym reskinem starej gry, recenzenci najpewniej zgodziliby się co do jednego, przewidywalnego werdyktu. Rozbieżne opinie sugerują, że Ubisoft faktycznie ingerował w tempo, strukturę misji i balans znanych mechanik na tyle mocno, że część graczy odczuwa to jako naruszenie pamięci o oryginale, a część jako potrzebną poprawkę.

Dla studia to w gruncie rzeczy korzystniejszy scenariusz niż plaska, jednostajna pochwała. Remake, o którym dyskutuje się i spiera, zostaje w rozmowie dłużej niż tytuł przyjęty z grzeczną obojętnością. Przy tak dużej bazie graczy pamiętających oryginał z sentymentem, każda kontrowersyjna zmiana napędza kolejną falę porównań, streamów i wideo analizujących różnice, co samo w sobie przedłuża żywotność premiery w mediach społecznościowych i na YouTube.

Co to mówi o kondycji Ubisoftu

Sam wynik sprzedażowy trzeba czytać w szerszym kontekście. Ubisoft od dłuższego czasu ma pod górkę z komunikacją wokół dużych premier i tempem, w jakim dowozi nowe pomysły. W takiej sytuacji remake dobrze ocenianej gry sprzed lat jest strategią dużo bezpieczniejszą niż kolejny nowy tytuł, który trzeba dopiero przekonać do siebie graczy od zera. Nie trzeba budować marki. Trzeba tylko nie zepsuć czegoś, co już wcześniej działało.

Dwa miliony kopii w dobę pokazują, że ten rachunek się opłacił, przynajmniej na starcie. Pytanie, które zostaje otwarte, dotyczy tego, co Ubisoft zrobi z tym sygnałem dalej. Jeśli firma potraktuje ten sukces jako dowód, że gracze wolą znajome historie od nowych pomysłów, kolejne lata katalogu Assassin's Creed mogą wypełnić się kolejnymi resynchronizacjami starych hitów, zamiast nowych, ryzykownych światów. To wygodna droga dla bilansu finansowego, dużo mniej wygodna dla kogoś, kto czeka na to, żeby seria znowu zaskoczyła czymś, czego jeszcze nie widział.

Werdykt SPAWNSY