Resident Evil: Veronica wraca jako pełny remake. Capcom wreszcie naprawia stary błąd

Capcom przez lata zachowywał się tak, jakby Code: Veronica było ważne głównie dla ludzi, którzy pamiętają Dreamcasta i stare forumowe wojny o „prawdziwą trzecią część”. Zapowiedź Resident Evil: Veronica wreszcie z tym kończy. Ten remake nie jest ciekawostką dla kolekcjonerów serii. To próba przywrócenia należnej rangi jednej z tych gier, które były fabularnie kluczowe, a przez branding i historię wydania zostały wciśnięte do dziwnie bocznego miejsca w pamięci części graczy.

To właśnie dlatego nowa zapowiedź ma większą wagę, niż sugerowałby sam tytuł. Nie chodzi wyłącznie o to, że Capcom znowu odświeża klasyka. Chodzi o to, że tym razem bierze na warsztat grę, którą dawno temu źle opisał i źle sprzedał. Jeśli remake dowiezie klimat, narrację i ciężar tej historii, może naprawić stary błąd lepiej niż jakikolwiek jubileuszowy wpis czy wspomnieniowy materiał od wydawcy.

Resident Evil: Veronica wygląda dziś nie jak fanservice dla starej gwardii, tylko jak spóźnione przywrócenie jednej z najważniejszych historii w całej serii do głównego obiegu.

Najważniejsza rzecz w tej zapowiedzi nie jest techniczna

Tak, RE Engine znowu robi robotę. Tak, zwiastun od razu sprzedaje cięższy ton i bardziej współczesny horror. Tyle że najciekawsze w tym revealu nie jest oświetlenie, jakość modeli ani sama skala produkcji. Najciekawsze jest to, że Capcom przestał traktować Veronicę jak temat, który trzeba zawsze dopowiadać przypisem. Oryginał był dla historii Resident Evil dużo ważniejszy, niż przez lata sugerowała jego pozycja w popkulturowej hierarchii marki.

To właśnie tam wraca Wesker w wersji, która później ciągnie pół mitologii serii. To właśnie tam Claire i Chris spinają wątki, bez których późniejsze gry tracą część ciężaru. To właśnie tam seria robi ruch w stronę bardziej rozbuchanej, arystokratycznej groteski, ale jeszcze nie odpływa całkiem od survival horroru. Jeśli ktoś kiedyś odpuścił Code: Veronica, bo nie miało numerka i wyglądało jak boczna gałąź, Capcom ma dziś bardzo prosty problem do naprawienia. Musi przekonać takiego gracza, że ominął coś większego niż poboczny epizod.

To nie jest już czas na półśrodki wobec tej gry

Najgorsze, co Capcom mógłby teraz zrobić, to potraktować Veronicę jak obowiązek do odhaczenia między większymi projektami. Ta gra potrzebuje czegoś odwrotnego. Potrzebuje przebudowy, która zostawi jej ciężki, nieco chory klimat, ale wyrzuci to, co zestarzało się źle. Oryginał miał wielką atmosferę, ale potrafił też być toporny, nierówny i momentami zwyczajnie męczący. W remake'u nie chodzi więc o muzealne odtworzenie każdego problemu jeden do jednego. Chodzi o to, żeby zachować tożsamość bez bronienia wszystkiego, co kiedyś nie działało.

I tu właśnie widać, dlaczego ten tytuł jest ciekawszy od prostego remake'u gry, którą wszyscy już i tak mają w głowie poukładaną. Resident Evil 2 Remake czy Resident Evil 4 Remake startowały z pozycji niemal nietykalnych klasyków. Veronica startuje z pozycji gry kultowej, ale nie do końca domkniętej w świadomości szerszej publiczności. To daje Capcomowi więcej swobody, ale też zwiększa ryzyko. Jeśli przepisze ten materiał zbyt zachowawczo, zostanie tylko nostalgia. Jeśli przesadzi z wygładzaniem, zniknie cała jego osobność.

Największy test dotyczy tonu, nie samej akcji

Veronica zawsze stała trochę obok reszty klasycznych Residentów. Jest bardziej teatralna, bardziej gotycka i bardziej obsesyjna w swojej estetyce niż część serii, z którą zwykle porównuje się ją najczęściej. To może być jej największa siła w 2027 roku, ale tylko wtedy, gdy Capcom nie spanikuje i nie zacznie wszystkiego wygładzać do bezpiecznego, ładnego horroru akcji.

Ta gra potrzebuje napięcia, brudu i lekkiego przesadzenia. Potrzebuje poczucia, że trafiasz w miejsce, w którym coś od dawna jest nie tak, a nie tylko w kolejną efektowną lokację z rozpoznawalnym logo Umbrelli. Właśnie dlatego w tej zapowiedzi tak ważne było to, że nie wyglądała jak maszynowo wyliczony produkt pod algorytm remaków. Wyglądała jak próba odzyskania konkretnego nastroju.

Jednocześnie Capcom musi uważać, żeby nie pomylić charakteru z kiczem. Veronica ma swoje ekscesy, ma swoje dziwactwa i ma momenty, które dziś bez korekty wypadłyby dużo gorzej niż kiedyś. Remake nie powinien ich bezmyślnie wycinać, ale nie może też traktować ich jak świętości. Najlepsza wersja tej gry to taka, która zachowuje jej tożsamość, ale nie broni każdego starego błędu tylko dlatego, że był częścią oryginału.

To dotyczy również tempa. Oryginalna Veronica bywała miejscami ciężka, momentami zbyt długa i chwilami zbyt zakochana we własnej teatralności. Dzisiejszy gracz nie potrzebuje wiernej rekonstrukcji każdego z tych zgrzytów. Potrzebuje wersji, która zachowuje napięcie i niepokój, ale umie prowadzić sceny z większą dyscypliną. Jeżeli Capcom to uchwyci, remake może zrobić coś trudniejszego niż zwykłe odświeżenie klasyka. Może sprawić, że Veronica zabrzmi mocniej niż kiedykolwiek wcześniej.

Dlaczego ten remake może znaczyć więcej niż kolejny bezpieczny powrót marki

Capcom jest dziś w komfortowej pozycji. Seria po sukcesach ostatnich odsłon i remake'ów nie musi już udowadniać, że umie wrócić do survival horroru. Właśnie dlatego wybór Veroniki jest tak ciekawy. To ruch, który mówi: teraz możemy zająć się tym materiałem, który dla fanów był ważny od dawna, ale dla biznesu zawsze gdzieś zsuwał się na bok.

Jeżeli Resident Evil: Veronica dowiezie, Capcom nie tylko sprzeda kolejny głośny remake. On uporządkuje własną historię marki. I właśnie to brzmi tutaj najciekawiej. Nie „kolejny remaster wspomnień”, tylko próba przywrócenia gry, która przez lata była za duża na status pobocznej ciekawostki i za dziwnie nazwana, żeby naprawdę wejść do głównego nurtu tak, jak powinna.

Werdykt SPAWNSY